Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik het boek De man en zijn lichaam heb gekocht en ook heb gelezen. Wanneer precies, dat weet ik niet meer. Wel dat ik het met veel belangstelling en ook plezier heb gelezen, ook al klinkt dat laatste misschien wat raar, want anders dan je zou verwachten – en ook ik had verwacht – schuilt het plezier niet in de foto’s van de geïnterviewde personen, maar in hun openhartigheid over hun lichaam. Iedereen heeft – uiteraard – zijn eigen verhaal, want ieder mens is uniek, en toch zijn er wel overeenkomsten tussen de verschillende personen, maar ook weer zo weinig dat elk verhaal toch echt op zichzelf staat. Hoe de selectie van de mannen precies heeft plaatsgevonden, weet ik niet, maar een intrigerende keus is het wel geweest. Tussen de geïnterviewde personen, zitten een flink aantal (jonge)mannen die ik niet of nauwelijks ken. Normaliter zou hun verhaal me dan ook niet interesseren, maar toch heb ik elk verhaal gelezen, en van eigenlijk elk verhaal genoten, omdat elke man zich daarin echt blootgaf, misschien dan niet altijd expliciet fysiek, maar wel in woorden, in wat hij vertelt over zijn lichaam, wat hij er mooi aan vindt en/of wat niet, en waarom, hoe hij zijn lichaam verzorgt en/of in conditie houdt, of niet et cetera. Tijdens het lezen van al die verhalen, begon ik me op een gegeven moment af te vragen wat ik zelf over mijn eigen lichaam zou vertellen, indien ik daarnaar gevraagd zou worden. Dat leidde ertoe dat ik, zonder het meteen door te hebben, in de verhalen van de mannen in het boek op zoek ging naar overeenkomstige zienswijzen en tot de constatering kwam dat er in bijna elk verhaal wel raakvlakken met mijn eigen lichaamsbeleving waren, maar natuurlijk waren er ook genoeg verschillen. Vervolgens ontstond al lezende het idee om zelf een stuk te gaan schrijven over hoe ik mijn eigen lichaam door de jaren heen heb beleefd – vanaf mijn kindertijd tot nu. Dat lijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Want heb ik veel herinneringen aan mijn lichaamsbeleving in mijn kindertijd? Weinig. Maar ik weet wel dat ik altijd meer belangstelling heb gehad voor naakte jongens en mannen dan voor blote meisjes en vrouwen. Sinds mijn studententijd vind ik vooral wat oudere en wat behaarde mannen aantrekkelijker. Uitzonderingen bevestigen de regel. De mannen hoeven overigens niet heel veel ouder te zijn, maar iet ouders windt me toch wat meer op, wellicht omdat ze dan in mijn beleving wat mannelijker zijn, zeker als ze redelijk tot zwaar behaard zijn. Ik ben zelf nauwelijks behaard, maar laat wel mijn oksel, borst- en schaamhaar zitten of staan zo je wilt, en scheer het niet weg. Als ik dat zou wegscheren, dan zou ik me nog jonger voelen dan ik me toch al voel, ook omdat ik dan waarschijnlijk nog jonger lijk dan ik dat nu al lijk, als ik me ‘gewoon’ scheer, oftewel de stoppeltjes op mijn kaken en hals en rond mijn mond wegscheer.
Meestal word ik wel een paar jaar jonger ingeschat. Op zich niet erg, en soms zelf wel leuk, maar zeker niet altijd. En er is een tijd geweest – ongeveer tien jaar geleden – dat ik dat vreselijk vond: jonger ingeschat worden. Nu niet meer, maar toen wel.
Over mijn lichaam ben ik inmiddels best tevreden. De tijd dat ik er erg ongelukkig en onzeker over was, is voorbij, mede dankzij de vele complimenten die ik heb gekregen op mijn lichaam, in onthulde staat. Ik heb de indruk dat ik relatief – dus in verhouding tot de rest van mijn lichaam – groot geschapen ben. Mijn lid mag er wezen, zowel in ruste, als in vol ornaat. Ik ben daar zeer tevreden over. Dat klinkt misschien wat raar, maar als je weet dat ik er lange tijd heel onzeker over ben geweest, en er ook moeite mee had om in het bijzijn van andere jongens/mannen uit de kleren te gaan, dan begrijp je de opmerking misschien wat beter. Naast een volgens mij relatief grote pik, heb ik een tamelijk kleine kont, die wel proportioneel goed past bij de rest van mijn lichaam. Daarover hoor je mij dus ook niet klagen. Als ik over iets zou moeten dan wel mogen klagen, dan zou ik dat misschien wel doen over mijn tepels. Hoewel ze lekker gevoelig zijn, zijn ze naar mijn bescheiden mening wel wat te onbeduidend. Qua vorm en grootte vallen ze mij wat tegen, maar de gevoeligheid ervan maakt veel goed en verschaft ruimschoots genot, indien de tepels op de juiste wijze bewerkt worden. Die gevoeligheid heb ik betrekkelijk laat en volgens mij bij toeval ontdekt, een paar jaar geleden, toen ze eens een keer flink aangepakt werden en mijn hele lichaam daarop reageerde, natuurlijk vooral mijn jongeheer, maar het spel met mijn tepels maakte meer fysieke reacties los, en ook mentaal, geestelijk, ging en gaat dan een knop om. Ik verlies dan controle en geef me over, wil me overgeven en genieten van het gevoel dat het spel met mijn tepels teweegbrengt in mijn kruis en in mijn hoofd. De behoefte aan meer intimiteit groeit dan; ter compensatie van het fysieke ‘ongemak’, dat wordt veroorzaakt door het spel met mijn tepels. Dat is telkens weer een verrassend intense ervaring, die me veel genot verschaft, zowel tijdens, als ook na het spel, wanneer de rust weerkeert, in hoofd en kruis.
Laatste reacties